we should all die together

czasem myślę,  że dobrze byłoby umrzeć.

życie jest łajnem .

marzenia się nie spełniają.

szczęście jest tylko złudzeniem .

nakręca nas byśmy szli naprzód.

ale idąc coraz dalej widzimy , że nic się nie zmieniło .

staraliśmy się i harowaliśmy by zrozumieć , że z tego gówna nie ma wyjścia.

więc myślisz , że możesz oddzielić
Niebo od piekła?


Jesteśmy tylko dwiema zagubionymi duszami pływającymi w akwarium
rok po roku
biegając po tej samej , starej ziemi
co znaleźliśmy?
te same stare lęki
chciałabym byś tu był

świat znów nabiera czarnych kolorów , jakby ktoś ścierał kurz z blatu .
ta cienka warstwa zakrywała mi prawdę o świecie. Dała mi nadzieję, że jednak może być dobrze. 
Jednak ktoś postanowił posprzątać. Ponownie odkryć jak wygląda rzeczywistość. 

wszystko kruchość .

będą łamali nam kości, krzyknijmy, że serca nigdy nie złamią.

 będą nienawidzili , krzyknijmy , że ich nienawiść jest naszą siłą

będą oceniali , krzyknijmy , że całości nigdy nie poznają

będą zazdrośni , krzyknijmy , że zazdrość śmiertelnym jest jadem

będą popychać , krzyknijmy, że i tak powstaniemy

a powstając krzyknijmy , że nic nas nie powstrzyma.

old times . 

ii

za każdym razem kiedy myślę o tym , że moje życie jest nudne, mam ochotę sięgnąć po coś trującego , coś co mnie wyniszczy. Papieros, alkohol , narkotyki , w desperacji kawa z 5 łyżeczek bez mleka.
czy to się stało jakąś ucieczką? Czy mój mózg podporządkował to wszystko do pewnego rodzaju odmiany, nowości? Ale przecież to już nie jest dla mnie świeże i nieznane. Może to jakaś podświadoma chęć autodestrukcji ? Lekka odmiana masochizmu  ?
Życie jest takie monotonne , nudne i nużące. Czyż nie?
w pewnym stopniu wszystko jest podporządkowane pewnemu schematowi.
Plan dla człowieka , od którego można tylko trochę odbiec .
Niektórym ludziom to wystarcza.
niektórzy lubią tą właśnie monotonność. Cieszą się spokojem , chcą być prości i normalni.
Ale to nie dla mnie.
Jestem jakąś zagubioną duszą miotającą się nad przepaścią.
Raz bliżej , raz dalej.
A może to przepaść jest moim ratunkiem?
Na razie jeszcze nic nie rozumiem .
Jestem tylko głupkiem , małym źdźbłem trawy w lesie dębowym.
Patrzę w górę , widzę niewiele. Nie wyobrażam sobie nawet jak wielkie są dęby , jak wysoko sięgają i w jak ogromnym stopniu mnie przewyższają .


nasza wiedza jest tylko kroplą . Przed nami cały ocean.

ja pierdole , baleron

teraz dopiero widze jak bardzo sie stoczyłam i spasłam . 

płakać mi się chce bo teraaz jestem 100 razy grubsza.

kurwa .

coś się zmieniło.

ale przywrócę to . 

nie ma innego wyjscia