życie to stały obieg. 

obracamy się jak ziemia, mamy dwa stałe tory ruchu .

pierwszy- wokół siebie , wokół własnych uczuć, emocji, wspomnień .

drugi- wokół świata , ludzi i czasu.

Kompilujemy te dwa wymiary ze sobą i stwarzamy spójną rzeczywistość.

czasem pierwszy wymiar jest nad wyraz dla nas znaczący - wtedy możemy mówić o egoizmie .

natomiast jeśli drugi świat przeważa możemy mówić o nadmiernej wrażliwości, zmysłowości, zbytnim przejęciu , czasem nawet bólu i strachu . 

złoty środek tkwi w odnalezieniu siebie i umiejscowieniu własnej osoby w tym drugim wymiarze .

Tak by zaistniała równowaga . 

Trzeba odnaleźć tę granicę i sprawić by stała się naturalna. By nasz umysł podświadomie wiedział co jest czym . musimy odnaleźć spokój i zdać sobie sprawę ,że pierwszy wymiar jest nieodłączną częścią drugiego i nawzajem. wspólnie przeplatającą się jednością. 

pamiętam ten wyjazd. było pięknie cudownie.przewspaniale. na zawsze zostanie w moim sercu